Türkay ALTINKAYA Hanım Kızıma…

Türkay ALTINKAYA Hanım Kızıma…

Kız evladım yok diye kızları çok severim,
Kız evlat babasının sigortasıdır derim.

Altın kalplı kızım var namı kendinden büyük,
Tüm taşınmaz işleri onun sırtında bir yük.

Merkezle taşra ile uğraşmak bir hayli zor,
Kızmak nedir bilmiyor, dilinden bal akıyor.

Telefonda nazikçe karşılıyor insanı,
Bir insanın kızına hiç ısınmaz mı kanı,

Neden konulmuş bilmem soy ismi Altınkaya,
Ruhum bir haz duyuyor kızımla konuşmaya.

Benimle konuşması, hele bir ses tonu var,
Bu özellikle insan gönüllere taht kurar,

Babalar kızı gibi kulak verir sesine,
Bu özelliği yeter Cennete girmesine…

Erkek ismine benzer Türkay konmuştur adı,
Bir eğitimci olan asıl baba evladı.

Soy ismi Altınkaya, “Altınkalplı” olmalı,
Kızımın kocasına gerekmez dünya malı..

Taşra görevlisine laf anlatmak biraz zor,
Kızım tarif ederken adeta yalvarıyor.

Bir tarafta Taşra var, bir tarafta Sayıştay,
Altın kalplı kızımın işi değildir kolay.

Kurumda taşınmazlar ayağında pranga,
Hümeyra Nur kızımla bu kızım iki kanka,

Dünyalık taşınırdan ilgilenmekten kaçmış,
Kurum taşınmazlarla başına bir dert açmış.

Eşi ayrı kurumda ona hasretlik çeker,
Bize kızmıyor belki eşine sayıp döker.

Eşi şanslı insandır, kızım gibi eşi var,
Belki de onun için sıkça mutfağa uğrar.

İnşallah biliyordur kızımın değerini,
Kızımın bu dünyada kimse kesmez yerini..

Bu kızımı üzene dünyada tutar ahım,
Kem gözlerden nazardan esirgesin Allahım. 08/03/2019