Ana Sayfa

İsmail YALÇIN Hocama veda..

İsmail YALÇIN Hocama veda..

 Yaş haddinden emekli olmaya karar kıldı,
Bana da birkaç beyit hatıra yaz denildi.

1955 Hocamın doğum yılı,
Ne kadar tez tükendi, meğer günler sayılı.

Doğduğu il Manisa, ilçesi ise Kula,
Allah’ım Rize’li eş nasip etmiş bu kula.

İlk önce Diyanette başlamış görevine,
Sonra Uşak ilinde vaiz olmuştu yine.

Yabancı dil kursuna Katılmış Ankara’da,
Dokuz aylık bir zaman geçmişti bu arada.

Başkanlığın Haseki Eğitim Merkezine,
Üç yıl boyu Arapça kursu almıştı yine.

İlçe müftülüğüne bundan sonra atandı,
İlk atandığı ilçe Malatya Hekimhan’dı.

Bundan sonra atandı Balıkesir Gömeç’e,
Dört beş yılda bir tayin sanki başlamış göçe.

Balıkesir ilinin bir ilçesi  Marmara,
Gömeç’ten Marmara’ya tayin oldu bu ara.

Savaştepe ilçesi bundan sonraki yeri,
Hep görev yaptığı yer bu ilin ilçeleri.

Balıkesir’de görev yapıyor isteyerek,
Balıkesir ilinde son görev yeri Erdek.

Hocamız için dünya geniş sayılmaz dardı,
Bu arada yurtdışı görevleri de vardı.

Marmara’dan çıkarak geldi Karadeniz’e,
2015 Eylül Müftü atandı bize.

Aslında bu kararı Rize’li Eşi aldı,
Eşine saygısından gelmeye mecbur kaldı.

Hocamız Rize’mizin Küçükköy eniştesi,
Bir taş ile iki kuş vurma idi gelmesi.

Hocamız çok samimi, saf, temiz ve kibardı,
Bir mü’minde bulunan özellikleri vardı.

Vaazlarda, duada çok gür çıkardı sesi ,
Başından eksik olmaz kukulası, takkesi.

    İçi dışı bir idi konuşur çekinmeden,
    Bir dava adamıydı susmasına yok neden.

    Mikrofon tutsağıydı, coşardı dualarda,
    Esmaül hüsnaları sayıp döker ard arda.

İçi dışı bir idi, gizli saklısı yoktu,
Personeline göre sevilen yönü çoktu.

Alçak gönüllü idi, güler yüzlü, babacan,
Perde arkası yoktu, tek ajandalı insan.

Sarık ile cüppenin hakkını veriyordu,
Söylenecek söz varsa çekinmeden diyordu.

Davasının adamı, mücahit bir kişiydi,
Gönüllere dokunmak en önemli işiydi.

Asla hissettirmedi bir amir olduğunu,
Birbirinden farksızdı bu günü ile dünü.

Bayan personeline vardı baba şefkati,
Hiçbir personeline davranmamıştır katı.

Beş yıla yakın zaman taslamadı amirlik,
Sevgi ve muhabbetle sağlandı düzen dirlik.

Bahçedeki gülleri seyreder zaman zaman,
Kendini tanımayan sanır onu bahçivan.

Çevrede kendine has bir dolaşması vardı,
Adetiydi her sabah kuşlara yem atardı.

Üşüşürler görünce kuşlar arabasını,
Alışmışlar beklerler onun yem atmasını.

Birçok hizmet yürüttü ekibiyle ard arda,
Kur’an ziyafetleri yapıldı yaylalarda.

Hafızlığa vermiştir haddinden fazla değer,
Birçok kez tertiplendi topluca icazetler.

Boş kalmaması gerek, hem mihrap hemde kürsü,
Çayeli’nde yapıldı bölge Yatılı Kursu.

Bu kursun maliyeti anlamı gibi büyük,
Sanki bu kurs olmuştu hocamın sırtında yük.
  
Su kuyusu açmaya fazlaca önem verdi,
Başkanlık hocamızı açılışa gönderdi.

700 milyar lira bir Rize’den toplamak,
Hele Rize halkının şu cömertliğine bak.

On bir su kuyusunu açtık Moritanya’da,
Büyük bir mutluluğu yaşadık bu dünyada.

İş yapmaya Hocamın aşkı, heyecanı tam,
Sloganı olmuştur “Durmak Yok Yola Devam”.

Hocam personelinden kalmıştır memnun, razı.
Biz de görev yaparız, aksatsak bazı bazı.

En güzel günlerini geçirmiş Rize’mize,
Aksını konuşamaz, damat gelmiştir bize.

   Hocamız cennetliktir, delil sayarsam bir bir,
   Birinci geçer sebep Rize’mizden evlidir.

Bir çeşit imtihandır, Rize’liyle yaşamak,
Sabredenler cennete girecekler alnı ak.

Eşin nereli diye Ahirette sorulur,
Rize’lidir deyince  hesap kolay görülür.

Dünyada Rize’liyle imtihan olmuşsun sen,
Denir “Vaciptir sana” artık cennete girmen.

Yalnız bu şart geçerli yabancı erkek için,
Bu benim bir nüktemdir, böyle söylemiyor din.

2020 yılı, on beş ocağa kadar,
Yaştan ayrılmak için hocamın zamanı var.

Dik üstünle emekli olmak da kaderde var,
Bunlardır altmış beşi doldurup ayrılanlar.

Görevden atılmadan başı dik ve alnı ak,
65 i doldurup yaştan emekli olmak.

Olgunlaşır yaşını ve başını alanlar,
Dalından koparılır meyveler gibi onlar.

Emeklinin devletten bağı kesilir elbet,
Emeklilikte hanım olur ikinci devlet.

Tamamen hür değilim bilmelidir erkekler.
Bir ömür boyu hanım evde bu günü bekler.

Başına buyruk olmaz emekli olan erkek.
İç işleri bakanı hesabı sorar tek tek.

Hanım ile çocuklar yoksun kalmış ilgiden,
Yine ilgilenemem diyemezsin artık sen.

İlgi göstermek vacip, mümkün değildir kaçış,
Bundan sonra yapılır hanımın verdiği iş.

Verilen tüm emirler birer birer yapılır,
Hocamız çok zekidir yapacağını bilir.

Yenge evi yönetir, hocamız görmez gerek,
Beş çocuk babasıdır dördü kız biri erkek.

Baş köşede olmaktır yine hocamın yeri,
Diz üstü geçse bile ömrünün son demleri,

Kedilerin ne güzel örnek yalvarışı var,
Emekli olan erkek kedilerden huy kapar,

Hayvanların beynini Allah programlamıştır.
Onlardan dersler almak akıllıca bir iştir.

Kerametiyle hocam olacak işi bilir,
Emir yüksek yerdense hiç kusursuz yapılır.

Emeklilikte çıkar torun sevmenin tadı,
Torunlara bakana asla denilmez dadı.

Dörtyıldan fazla zaman memnun kalmışız elbet.
 Bizden yana hak helal, sen de bize helal et.

Dileğimiz unutmaz Rize’mizin adını,
Neşe ile çıkarsın emeklilik tadını.

Huzur ve mutlulukla geçsin tüm zamanları,
Sağlık ve afiyette olsun bütün anları.

Bundan sonra ömründe kötü bir gün görmesin,    
Dileğimiz yengeme bir sıkıntı vermesin.

Tüm sıkıntılarına bir nokta koysun derim.
Sıkıntısız bir yaşam ömür boyu dilerim.

K.H.   02.01.2020